Ahmet Arif Şiirleri

ANADOLU

Beşikler vermişim Nuh'a
Afetler görmüşüm,
pîr u pak.
Havva ana'n dünkü çocuk sayılır,
Anadolu'yum ben,
tanıyor musun?

Gör, nasıl yeniden yaratılırım,Namuslu, genç ellerinle.
Kızlarım,oğullarım var gelecekte.
Her biri vazgeçilmez cihan parçası.
Kaç bin yıllık hasretimin koncası,Gözlerinden,gözlerinden öperim,
Bir ben duyarım, uykusuz,
Kapkaranlık bir hırsla senin her haline.

Terim, her bir adımında,
Tohumum, her bir tanende,
Gözbebeğim her bir bakışında.
Dayan tırnağınla, dişinle,
Umutla, sevdayla, düşle...
Dayan rüya ile, hülya ile...
Dayan rüsvay etme beni.
Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip...
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne-üstüne,
Tükür yüzüne cellâdın,
Fırsatçının, fesatçının, hainin...

Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsvay etme beni.

AY KARANLIK

Maviye/Maviye çalar gözlerin,
Yangın mavisine/Rüzgarda asi,
Körsem/Senden gayrısına yoksam
Bozuksam/Can benim, düş benim,
Ellere nesi?
Hadi gel,
Ay karanlık...
İtten aç/Yılandan çıplak,
Vurgun ve bela
Gelip durmuşsam kapına
Var mı ki doymazlığım?
İlle de ille/Sevmelerim,
Sevmelerim gibisi?
Oturmuş yazıcılar
Fermanım yazar
N'olur gel,
Ay karanlık...
Dört yanım puşt zulası,
Dost yüzlü,
Dost gülücüklü
Cıgaramdan yanar.
Alnım öperler,
Suskun, hayın, çıyansı.
Dört yanım puşt zulası,
Dönerim dönerim çıkmaz.
En leylim gecede ölesim tutmuş
Etme gel,
Ay karanlık...