Atilla İlhan Şiirleri

BEN SANA MECBURUM

Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin

İçimi seninle ısıtıyorum.
Ağaçlar güzlüğe hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor

Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun.
Sevmek kimi zaman rezilce korkudur

İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktır
Kimi zaman ellerini kırar tutku
Birkaç hayat çıkarır yaşamasından

Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hıncı.
Fatih’te yoksul bir gramofon çalıyor
Eski zamanlardan bir cuma çalıyor

Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana ikincisiz bir mektup yazsam
Çocuklar gibi otursam ağlasam
Sana bakmak bir beyaz kağıda bakmaktır...
Ben sana mecburum bilemezsin.

KORKARIM

ay soluk soluğa
yıldızlar akla ziyan bir irilikte
uzaydan yanmış kibrit kokuları
koklasam korkarım
koklamasam
gizli yılan ıslıklarıyla özsuyu zaptediyor
henüz birer iskelet gibi çıplak
aşağıdan yukarıya ağaçları
çiçekleri uyandı uyanacak
koparsam korkarım
koparmasam
öyle yoğun bir elektrikle
çıtırdar ki saçları
kim değse tutuşacak
dokunsam korkarım
dokunmasam
gözleri bir yangın başlangıcıdır
dudakları kırmızı alarm
uğultusu şehre yayılır
sokak sokak
tutulsam korkarım
tutulmasam