Hatay Eski Fotoğrafları 📷
- Konuyu Başlatan HasanTürk
- Başlangıç tarihi
1884 TARİHLİ BELEN GRAVÜRÜ
BU GRAVÜR, BUGÜN BELEN’İN TARİHİNİ ANLAMAK İÇİN GÖRSEL BİR ARŞİV BELGESİ NİTELİĞİ TAŞIR.
Belen Geçidi,Antik Çağ’da: Suriye–Anadolu geçişinin ana hattıdır.Roma ve Bizans döneminde: Askerî ve ticari yol ağının kilit noktasıdır.İslam ve Osmanlı dönemlerinde: Hac yollarının, ticaret kervanlarının ve orduların geçiş kapısıdır.Lortet’in gravürü, bu sürekliliği taş, yol ve köprü üzerinden anlatır.
Lortet, coğrafyanın insanı nasıl şekillendirdiğini gösterir. Evler kayaya yaslanır, yollar dar ve zorlayıcıdır, doğa baskındır.İnsan burada doğaya hükmeden değil, onunla uzlaşan bir varlıktır.
Gravür, Belen yerleşimini Amanos Dağları’nın sarp yamaçlarına tutunmuş hâliyle gösterir. Kademeli olarak yükselen taş evler,Dağ yamacını yaran dar geçit ve vadi,Ön planda görülen taş kemerli köprü (Roma–Bizans yol sisteminin izleri),Dağlardan inen akarsu ve çevresindeki yeşil doku.
Bu görsel, Belen’in yalnızca bir köy değil, stratejik bir geçit yerleşimi olduğunu açıkça anlatır.
Dr. Lortet’in 1884 tarihli Belen gravürü, Amanoslar’ın kalbinde, yüzyıllardır Doğu ile Batı’yı birbirine bağlayan Belen Geçidi’ni görsel dile çeviren çok kıymetli bir belgedir.
Louis Charles Émile Lortet (1836–1909), Fransız hekim, doğa bilimci ve seyyahdır.
19. yüzyılın ikinci yarısında Suriye, Lübnan ve Antakya havzasını defalarca dolaşmış; bu coğrafyayı yalnızca gözlemlememiş, bilimsel titizlikle kayda almıştır. 1884 tarihli Belen gravürü de bu gezilerin ürünüdür.
“La Syrie d’Aujourd’hui”(Bugünün Suriye’si) adlı Kitapta yer alan 364 gravür,19. yüzyılın sonunda Antakya, Belen, Harbiye, Amanoslar ve çevresinin en erken ve güvenilir görsel kayıtlarıdır.
Dr. Lortet’in 1884 tarihli Belen gravüründeki “Roma köprüsü” olarak tasvir edilen köprü, 19. yüzyılda kaynaklarda tahrip olmuş olduğu ve Osmanlı döneminde başka kullanıma dönüştürüldüğü belirtilir.
Dr. Lortet:Belen’i sıradan bir dağ köyü olarak değil,Anadolu–Suriye geçişinin kilit noktası olarak ele alır.Yollar, köprüler, yerleşim biçimi ve topoğrafya bu yüzden ayrıntılıdır.
Bu eser, bugün kaybolmuş ya da değişmiş pek çok yapının tek görsel tanığıdır.
BU GRAVÜR, BUGÜN BELEN’İN TARİHİNİ ANLAMAK İÇİN GÖRSEL BİR ARŞİV BELGESİ NİTELİĞİ TAŞIR.
Belen Geçidi,Antik Çağ’da: Suriye–Anadolu geçişinin ana hattıdır.Roma ve Bizans döneminde: Askerî ve ticari yol ağının kilit noktasıdır.İslam ve Osmanlı dönemlerinde: Hac yollarının, ticaret kervanlarının ve orduların geçiş kapısıdır.Lortet’in gravürü, bu sürekliliği taş, yol ve köprü üzerinden anlatır.
Lortet, coğrafyanın insanı nasıl şekillendirdiğini gösterir. Evler kayaya yaslanır, yollar dar ve zorlayıcıdır, doğa baskındır.İnsan burada doğaya hükmeden değil, onunla uzlaşan bir varlıktır.
Gravür, Belen yerleşimini Amanos Dağları’nın sarp yamaçlarına tutunmuş hâliyle gösterir. Kademeli olarak yükselen taş evler,Dağ yamacını yaran dar geçit ve vadi,Ön planda görülen taş kemerli köprü (Roma–Bizans yol sisteminin izleri),Dağlardan inen akarsu ve çevresindeki yeşil doku.
Bu görsel, Belen’in yalnızca bir köy değil, stratejik bir geçit yerleşimi olduğunu açıkça anlatır.
Dr. Lortet’in 1884 tarihli Belen gravürü, Amanoslar’ın kalbinde, yüzyıllardır Doğu ile Batı’yı birbirine bağlayan Belen Geçidi’ni görsel dile çeviren çok kıymetli bir belgedir.
Louis Charles Émile Lortet (1836–1909), Fransız hekim, doğa bilimci ve seyyahdır.
19. yüzyılın ikinci yarısında Suriye, Lübnan ve Antakya havzasını defalarca dolaşmış; bu coğrafyayı yalnızca gözlemlememiş, bilimsel titizlikle kayda almıştır. 1884 tarihli Belen gravürü de bu gezilerin ürünüdür.
“La Syrie d’Aujourd’hui”(Bugünün Suriye’si) adlı Kitapta yer alan 364 gravür,19. yüzyılın sonunda Antakya, Belen, Harbiye, Amanoslar ve çevresinin en erken ve güvenilir görsel kayıtlarıdır.
Dr. Lortet’in 1884 tarihli Belen gravüründeki “Roma köprüsü” olarak tasvir edilen köprü, 19. yüzyılda kaynaklarda tahrip olmuş olduğu ve Osmanlı döneminde başka kullanıma dönüştürüldüğü belirtilir.
Dr. Lortet:Belen’i sıradan bir dağ köyü olarak değil,Anadolu–Suriye geçişinin kilit noktası olarak ele alır.Yollar, köprüler, yerleşim biçimi ve topoğrafya bu yüzden ayrıntılıdır.
Bu eser, bugün kaybolmuş ya da değişmiş pek çok yapının tek görsel tanığıdır.
