Tanımsız Geometri
Aşk,
Öklid dışı bir uzayda iki ruhun kesişmesi gibi;
Ne paralel çizgiler teselli eder bizi,
Ne de düz mantığın o soğuk kalesi.
Seni düşünmek,
Hiç bitmeyecek bir neden sorusunu
Sırtlanıp yürümek gibi varlığın kıyısında.
Zaman,
Seninleyken kadim bir yanılgı sadece.
Anlar genişliyor,
Saniyeler atomlarına ayrılıyor kalbinin atışıyla.
Bir boşlukta mıyız, yoksa doluluğun zirvesinde mi?
Görünmez bir gücün nefesi kadar her yerdesin,
Ve bir o kadar uzağındasın parmak uçlarımın.
Biz,
Aynı nehirde iki kez yıkanamayan o yolcular,
Akıntının içinde bir anlık duraklama mıyız?
Hiçlikten devşirdiğimiz bu anlam,
Yabancı bir sancı değil,
Ruhun kendi döngüsüne dönüşü sanki.
Her bakışında dünyayı yeniden kuruyorum,
Yıkılacağını bile bile.
Çünkü aşk;
Cevabı olmayan bir soruyu,
Sırf soruluşundaki o eşsiz güzellik için
Ezberleme sanatıdır.
